Ostatnio coraz bardziej modna staje się metoda zwana Dogoterapią. Polega ona na wykorzystaniu odpowiednio przygotowanych psów w rehabilitacji osób niepełnosprawnych,
jak  również w terapii osób samotnych i starszych.
Jest jedną z form zooterapii, którą  stosuje się  w wielu  krajach,  głównie w USA.Została zapoczątkowana w 1964 roku przez amerykańskiego psychiatrę dziecięcego Borisa Levisona. Badania wykazują znakomity wpływ kontaktu z psem na zdrowie i psychikę człowieka. W naszym kraju dogoterapia obecna jest dopiero od kilku lat.

Przez Dogoterapie rozumie się zestaw ćwiczeń i zabaw (z psami), które wspomagają rehabilitacje ruchową oraz umysłową dzieci i dorosłych dotkniętych takimi chorobami, jak; autyzm, porażenie mózgowe, upośledzenie umysłowe, niedowład kończyn oraz wieloma innymi. Poprzez terapię kontaktową, czyli zabawy, przytulanie i głaskanie psa, osoby dotknięte niepełnosprawnością dużo szybciej i dokładniej próbują wykonać  ćwiczenia.
Tutaj udział psa służy wzmocnieniu rehabilitacji, wszechstronnie oddziałując na psychikę, odczucia i zdrowie dziecka.

Najczęściej wykorzystywanymi psami w dogoterpaii są: labrador retriever, golden retriever, alaskan malamute, syberian husky, samojed, nowofundland. Każdy taki pies musi być po specjalnym przeszkoleniu, powinien być łagodny, posłuszny, zdrowy, czysty, tolerancyjny, pewny siebie, powinien z chęcią „znosić” pieszczoty, współpracować z innymi ludźmi.

Omawiana metoda ma wiele celów m.in. naukę relaksacji w obecności psa, koncentrację uwagi, kształtowanie pozytywnych emocji dziecka, pobudzanie zmysłów: wzroku, słuchu, dotyku i węchu, rozpoznawanie części ciała człowieka i psa, przełamanie bariery lęku przed kontaktem z psem, wykonywanie czynności porządkowych w kontakcie z psem, uczenie zasad bezpiecznego postępowania z psem. 

 Dogoterapia przede wszystkim wywołuje uśmiech, rozwija kontakty społeczne, poprawia komunikacje, uczy samoakceptacji, rozwija funkcje poznawcze, koncentrację uwagi, orientację przestrzenną, stymuluje ruch i aktywność, samodzielność  i odpowiedzialność, ułatwia przejść przez samotność, chorobę i depresję, daje możliwość okazania uczuć, ale to oczywiście nie wszystko...