Wyobraż sobie następującą sytuację: idziecie z trzylatkiem na zakupy i w supermarkecie spotykasz sąsiadkę. Nagle dziecko chwyta cię za nogę i wstydzi się odpowiedzieć na pozdrowienie sąsiadki: "Jak się masz Krzysiu?" Dziwi cię to niezwykłe zachowanie  i pytasz dziecko: "Co się stało? Przecież lubisz panią Krysię!"

Nie jesteś sam. miliony rodziców przeżywają ten sam problem-ich dzieci po prostu zamieniają się w słup, gdy ktoś je zagadnie. Niektóre maluchy bez żadnego skrępowania spoglądają na świat, iine są powściągliwe w odkrywaniu swojego otoczenia i wolą pomyśleć zanim zaczną działać. oba zachowania są jak najbardziej normalne, każde z nich odzwierciedla wewnętrzne nastawienie.

Innymi słowy nieśmiałość nie jest problemem samym w sobie. jednak staje się takowym, gdy dochodzi do takich rozmiarów, że uniemożliwia dziecku kolegowanie się z rówieśnikami i branie udziału we wszelkiej działalności poza domem, takiej jak przyjęcia urodzinowe albo pojście do biblioteki. Nauczanie kontaktów społecznych i odgrywanie różnych sytuacji towarzyskich pomoże dziecku przedszkolnemu zmniejszyć nieśmiałość i rozwinąć pewność siebie.

ZAPOBIEGANIE PROBLEMOWI

Postaw sobie realistyczne cele i oczekiwania.

Twoje oczekiwania odnośnie zachowania dziecka w obecności innych mogą nei być wystarczająco realistyczne biorąc pod uwagę stopień rozwoju. Na przykład, jeśli twój dwulatek nie ejst jeszcze gotowy, aby pójść na przyjęcie urodzinowe, zmuszanie go tylko potęguje jego strach przed wszystkimi przyszłymi wydarzeniami towarzyskimi. Dzieci pokonują nieśmiałość w miarę jak zdobywają doświadczenie w kontaktach z innymi. Jednak nie spodziewaj się widocznych zmian z dnia na dzień.

Zaakceptuj nieśmiałość swojego dziecka.

Dzieci rodzą się obdarzone różnymi temperamentami: niektóre są przyjazne i otwarte, inne ostrożne i skryte, a niektóre oscylują pomiędzy dwoma skrajnościami. Zamiast dawać nieśmiałemu dziecku do zrozumienia, że coś jest nie tak, bo nie zachowuje się zgodnie z twoimi oczekiwaniami, zaakceptuj nieśmiałość jako integralną część jego charakteru.

Chwal dziecko.

Gdy maluch poczyni jakiś komentarz podczas rozmowy, pochwal go za to. Na przykład powiedz: "Podoba mi się co powiedziłeś o tym szczeniaczku-rzeczywiście jego łapka jest niezwykle biała".

Dawaj dobry przykład

Daj dziecku wiele okazji do obserwowania ciebie w kontaktach z ludźmi. Możecie również razem odgrywać różne scenariusze zachowań-nauczy je to, co należy mówić w danych sytuacjach. Na przykład powiedz: "gdy ludzie pytają jak się mam, najczęśceij odpowiadam: Dobrze a Ty?"

ROZWIĄZYWANIE PROBLEMU

Jak należy postępować

Stwórz dziecku warunki wolne od poczucia winy i wstydu.

Gdy maluch wie, że może popełniać błedy bez ryzyka poczucia winy bądź  wstydu, łatwiej mu będzie przemóc swą nieśmiałość. Jeśli dziecko rozleje mleko powiedz: "Nic się nei stało. Zaraz razem posprzątamy."

Ćwiczcie odpowiedzi na pytania.

Jeśli twoje dziecko często popada w nieśmiałość, prawdopodonie powinnieś nauczyć go, jak odpowiadać na zadawne pytania. Możecie ćwiczyć podczas jazdy samochodem, albo zabawy w wannie. Na przykład powiedz: "Gdy ktoś pyta: "Jak się nazywasz?" odpowiedz: "Adam". W ten sposób pytający  będzie wiedział kim jesteś. Teraz spróbujmy. Gdy powiem: "Jak się nazywasz?"-co odpowiadasz? Ćwiczcie takie reakcje po kilka razy w ciągu dnia, aż "Adam" stanie się odpowiedzią automatyczną.

Ćwiczcie z rodziną i znajomymi.

Dawaj dzieku okazje uczestniczenia w rozmowach. Na przykład powiedz: "Co myślisz, żebyśmy dziś zjedli na obiad na przykład pizzę?" albo "Opowiedz wujkowi co dzisiaj zobaczyłeś w zoo."

Jeśli wymaga tego sytuacja, udaj si.ę z dzieckiem do specjalisty.

Jeżeli nieśmiałość przeszkadza dziecku być zadowolonym, jeśli przez nią jest wyłączony z zajęć towarzyskich i jeśli czyni je nieszczęśliwym, poszukajcie pomocy odpoiedniego specjalisty.

Jak nie należy postępować

Nie poniżaj ani nie karz.

Nawet jeśli zawstydza cię nieśmmiałość twojego dziecka, karanie albo poniżanie jeszcze bardziej utrudni mu zdobycie pewności siebie. Przepraszanie za jego zachowanie poprzez mówienie innym :Jest nieśmiały" albo "Boi się rozmawiać" tylko pogłębi jego strach przed ludźmi.

Nie proś.

Chociaż często możesz mieć ochotę poprosić dziecko, by "odpowiedziało tej miłej pani", sprawi to, że małomówność malucha jeszcze się umocni i w konsekwencji będziesz mógł spodziewać się więcej takich sytuacji w przyszłości.

Nie nadawaj zachowaniu etykiety.

Przepraszanie rodziny i znajomych mówiąc, że twoje dziecko jest "nieśmiałe", stwarza ryzyko samospełniającej się przepowiedni. Zniechęca to również malucha do zachowywania się w inny sposób w przyszłości.