“John jest nadpobudliwy!” wykrzyknęła jego babcia po dwóch godzinach żmudnej opieki nad swoim małym wnukiem. “Nie usiądzie nawet na chwilę, nawet żeby coś zjeść.” Mama Johna słyszała juz termin “nadpobudliwy” stosowany do opisania jej syna, nawet sama nieraz go użyła, ale gdy jej mama zaczęła narzekać na zachowanie Johna, zapytała się samej siebie: “Czy mój syn jest normalnym, aktywnym dwulatkiem, czy może być on jednak nadpobudliwy?”
   Aby zostać zdiagnozowanym “nadpobudliwym” przez specjalistę, dziecko musi wykazać następujące objawy: nieustannie się kręcić, wstawać z krzesła, biegać często wspinać się w różne miejsca, wykazywać nieumiejętność zabawy po cichu, wciąż się czymś zajmować albo być nadmiernie gadatliwym. Taki maluch wykrzykuje odpowiedź zanim  pytanie zostało jeszcze w pełni zadane, nie toleruje grzecznego czekania w kolejce i nieustannie przerywa i wcina się się innym. Ponieważ takie zachowanie częstokroć opisuje przeciętne dziecko w  wieku przedszkolnym, bardzo ciężko zakwalifikować malucha jako “nadpobudliwego”. Aby postawić odpowiednią diagnozę, należy wpierw wykazać szereg testów klinicznych, ale nawet te nie mogą dać ostatecznej odpowiedzi. Jeśli u swojego dziecka zauważysz przynajmniej cztery z wymienionych wyżej symptomów, powtarzające sie regularnie każdego dnia przez ponad pół roku, skontaktuj się z profesjonalistą, który pomoże ci zrozumieć różnice pomiędzy dzieckiem aktywnym a “nadpobudliwym” i poradzi jak postępować w obu takich przypadkach.

Uwaga: Nadpobudliwość jest uważana za część większego zaburzenia, zwanego “Zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi” (ADHD), który występuje w trzech następujących formach: 1. typ z przewagą zaburzeń koncentracji uwagi 2. typ z przewagą nadpobudliwości 3. typ mieszany. Wszystkie formy ADHD są ciężkie do zdiagnozowania zanim dzieci wkroczą w regularny system szkolnictwa ( w wieku około 5 lat), gdy po raz pierwszy zmuszone są siedzieć spokojnie i przykładać uwagę do tego co się mówi przez dłuższy czas, pracować w pozycji siedzącej i zapamiętywać materiał, którego znajomość zostanie później sprawdzona.
ZAPOBIEGANIE PROBLEMOWI
Proponuj spokojne zabawy
Jeśli twoje dziecko nagminnie biega zamiast chodzić i krzyczy zamiast rozmawiać, spróbuj wprowadzić w jego dzień jakieś spokojne zajęcia by je uspokoić. Na przykład możecie pobawić się w jakąś spokojną zabawę, możesz mu poczytać, albo spróbujcie przez jakiś czas chodzić na palcach i szeptać by maluch zobaczył, że czasami miłą odmianą jest cisza i spokój.
Uważaj na własny poziom aktywności.
Czy nadpobudliwość nie jest u was rodzinna. Badania wykazały, że gdy rodzic zostaje zdiagnozowany nadpobudliwym, jest bardzo prawdopodobne, że jego dziecko pójdzie w jego ślady.
Zastanów się nad własnym życiem: Czy kiedykolwiek potrafisz usiąść w spokoju? Czy szybko mówisz? Czy zawsze robisz wszystko w pośpiechu? Jeśli jesteś osobą bardzo energiczną, ciągle w biegu, ale twoja nadaktywność nie wpływa negatywnie na twoje sukcesy i szczęście, twoje dziecko po prostu może posiadać twój charakter. Jako, że maluchy to najczęściej dobrzy naśladowcy, gdy zwolnisz nieco swoje tempo aktywności, pokaże to twojemu dziecku jak można cieszyć się chwilą.
Unikaj telewizji zbyt “aktywnej”
Gdy twoje dziecko pozostaje w nieustannym ruchu, niech jego zajęcia będą spokojne. Zwariowane i szybkie programy telewizyjne stwarzają model zachowania, którego nie chciałbyś obserwować u swojego malucha. Wyłącz telewizor, by pozbyć się chociaż jednego źródła hałasu w domu i nadaktywności której nie potrzebujesz. Zamiast tego włącz cichą, relaksacyjną muzykę, albo jakiś spokojny program.
ROZWIĄZYWANIE PROBLEMU
Jak należy postępować
Ćwiczcie zwalniania tempa.
Zaoferuj dziecku możliwość chodzenia zamiast biegania, od punktu A do punktu B. Powiedz: “Pokaż mi jak przechodzisz z pokoju do kuchni. Wiem, że potrafisz. Gdy idziesz zamiast biec, nie zrobisz sobie krzywdy.” Stopniowo zwiększaj ilość takich spacerów do maksimum 10 za jednym razem
Dostarczaj dziecku różnorodnych zajęć.
Dzieci, które cały czas muszą coś robić, przeskakują często od jednego zajęcia do drugiego i mają problem z pozostaniem w jednym miejscu. Daj swojemu nadaktywnemu dziecku cały wachlarz opcji mówiąc: “Możesz iść do swojego pokoju porysować, pobawić się plasteliną w kuchni albo zbudować coś z klocków. Ustawię stoper a ty będziesz się zajmował się tylko ta jedną z tych rzeczy do momentu kiedy zadzwoni stoper. Potem możesz zacząć robić coś innego, jeśli będziesz chciał.” Oferowanie dziecku wielu możliwości pozwala mu zaspokoić potrzebę nieustannego bycia zajętym bez doprowadzania ciebie do białej gorączki.
Ćwiczenie.
Twoje dziecko o bardzo aktywnym temperamencie potrzebuje konstruktywnego ujścia swojej energii. Pozwól mu wybiegać się w parku czy w ogródku kiedy to tylko możliwe i upewnij się, że jego opiekunka robi to samo. Choć może kusić cię myśl o zapisaniu go do lokalnego kółka sportowego do którego należą jego wszyscy koledzy, uważaj by nie było ono za małe na takie wyczyny, gdyż może to negatywnie wpłynąć na jego rosnące ciało albo, że wypali się przed ukończeniem 10 roku życia. Maluchy potrzebują wolnej ręki w obudowywaniu swoich sił, a zorganizowane sporty i atmosfera współzawodnictwa takiej szansy im nie dają,
Naucz dziecko odpoczywać.
Gdy dziecko nauczy się w jaki sposób zrelaksować swoje ciało jego energia nieco opadnie i zacznie zachowywać się mniej aktywnie. Spróbuj powstrzymać je przed nieustannym, szybkim robieniem różnych rzeczy, co osiągniesz przez zastosowanie łagodnego, kojącego tonu, głaskanie i mówienie mu, jak spokojnie i zrelaksowanie czuje się jego ciało.
Zwróć się o pomoc do specjalisty.
Jeśli nadmierna aktywność dziecka zagraża jego zdrowiu, alienuje go od innych i źle wpływa na proces  nauki, skontaktuj się z profesjonalistą, który określi przyczyny tego nienaturalnego zachowania.
Jak nie należy postępować
Nie karz.
Gdy twoje  nadaktywne dziecko nagle wchodzi w bliski (i opłakany w skutkach) kontakt z twoją najcenniejszą wazą, weź głęboki oddech i powiedz: “Przykro mi,że znowu zamiast postanowiłeś biegać. Teraz musisz poćwiczyć chodzenie po domu, żebym wiedziała, że to potrafisz. Potem posprzątamy.” W ten sposób osiągniesz swój cel nauczenia malucha chodzić zamiast biegać, szanować własność i brać odpowiedzialność za swoje czyny.
Nie każ dziecku zostawać w domu.
Twój aktywny maluch potrzebuje codziennych okazji do zabawy na dworze, więc pozostawienie go  w domu albo w jego pokoju może powodować dwa problemy: (1) Jego nadaktywność wzrośnie do niebezpiecznych rozmiarów i (2) nauczy się jedynie być nadaktywny w domu, zamiast na zewnątrz.
Nie licz jedynie na środki farmakologiczne.
Poleganie jedynie na środkach farmakologicznych nie nauczy twojego dziecka samokontroli. Idź z dzieckiem do specjalisty, aby otrzymać profesjonalną diagnozę nadmiernej aktywności malucha zanim zdecydujesz jakie postępowanie i środki farmakologiczne są konieczne dla zdrowia i szczęścia twojej pociechy.