Małe dzieci żyją w interesującym świecie, gdzie wyobraźnia i rzeczywistość nieustannie się ze sobą mieszają. Uwielbiają komiksy, zabawy, Świętego Mikołaja, czarownice, latające dywany, czary itp. Historie jakie opowiadają często odkrywają ich ukryte obawy.

Na przykład: "Mamo! W moim pokoju jest potwór! Chodź tutaj!" może byc sposobem, w jaki twoje dziecko próbuje ci powiedzieć, że boi się ciemności. Maluchy mogą być przekonane niemal o wszystkim. Jeśli bardzo chcą w coś wierzyć, potrafią przekonać same siebie o prawdziwości nawet największego kłamstwa.

Kłamanie stanowi kolejny krok ku saodzielności, gdy pisklęta rozwijają skrzydła i próbuja oddalić się poza ramy kontroli rodzicielskiej. Cóż więc ma zrobić rodzic? Musisz zrozumieć istotę kłamstwa i nauczyc dziecko korzyści z mówienia prawdy. Jeśli prawda jest dla ciebie bardzo ważna, także dla twoich dzieci uczciwość będzie odgrywać ogromna rolę.

ZAPOBIEGANIE PROBLEMOWI

Wprowadź zasadę mówienia prawdy.

Chwal dziecko, gdy wiesz, ze mówi prawdę, niezaleznie czy dotyczy ona czegoś dobrego czy złego. Pomoże to maluchowi zrozumieć różnicę pomiędzy prawdą a kłamstwem. 

Mów prawdę.

Gdy maluch prosi o ciastko zaraz przed obiadem, możesz mieć ochotę powiedzieć: "Nie ma ciastek", zamiast oświadczyć zgodnie z prawdą: "Nie chcę, byś jadł cistka teraz, przed obiadem." Poprzez mijanie się z prawdą w stosunku do dziecka dajesz mu do zrozumienia, że można kłamać, jeśli chce się uniknąć  jakiejś nieprzyjemniej sytuacji. Maluch wie gdzie są ciastka, nie udawaj więc, że nie masz o tym pojęcia. Powiedz: "Wiem, że masz ochotę na cistko teraz, ale będziesz sobie mógł wybrać jedno dopiero po obiedzie."

Naucz się rozpoznawać przyczyny kłamstwa.

Kłamstwo może być umotywowane różnymi pobudkami. Najbardziej popularne jest mijanie się z prawdą w celu uniknięcia kary. "Nie zjadłem ostatniego ciastka" jest tego dobrym przykładem. Kolejny motyw to staranie się uniknąć zrobienia czegoś, na co nie ma się ochoty. Twoje dziecko może na przykład powiedzieć: "Tak mamo umyłem zęby" gdy ich nie umyło. Następny6 z motywów to próba wywarcia wrażenia na rozmówcy komentarzami typu: "A ja mam trzy konie na których jeżdżę każdego dnia, a ty nie!"

Zrozum powody kłamstwa.

Postaraj się zrozumieć motywy stojące za kłamstwem twojego dziecka i swoje postępowanie dostosuj właśnie do nich. Na przykład gdy dziecko przekonuje cię, że nie pomalowało ścian w swoim pokoju kredkami, nawet jeśli wiesz, że tak właśnie się stało, powiedz mu: "Rozumiem , że nie chcesz zostać ukarany, ale jestem jeszcze bardziej rozczarowana, że wybrałeś kłamstwo zamiast powiedzieć prawdę. Zawsze możesz mówić mi prawdę, wtedy razem spróbujemy zaradzić zaradzić problemowi." Dziecko będzie się wtedy czuło swobodniej w mówieniu nawet najgorszej prawdy, jeśli wiem, że postarasz się zrozumieć jego uczucia.

Szukaj przykładów prawdomówności.

Postaraj się znaleźć ludzi i wydarzenia, które błyby dobrym przykładem uczciwości i prawdomówności. Zademonstruj je swojemu maluchowi, by lepiej zrozumiało zasadę, że należy być prawdomównym.

ROZWIĄZYWANIE PROBLEMU

Jak należy postępować

Wytłumacz dziecku, że kłamstwo rani uczucia.

Gdy złapiesz malucha na kłamstwie, wyjaśnij mu, że rani to ciebie i jego. Powiedz: "Przykro mi, że nie powiedziałeś prawdy. Smutno mi, że nie moge ci wierzyć. Musimy popracować nad mówieniem prawdy, bym znów mogła wierzyć temu, co mówisz."

Wyjaśnij różnicę pomiędzy kłamaniem i mówieniem prawdy.

Dzieci nie zawsze wiedzą, że coś co mówią może być kłamstwem, bo dla nich wydaje się to prawdą. Pomóż maluchowi zrozumieć różnicę pomiędzy rzeczywistością i fantazją mówiąc: "Wiem, że chcesz, by kolega cie lubił, ale mówienie mu, że masz w domu sto jeden dalmatyńczyków nie jest prawdą. Prawdą jest, że chciałbyś mieć te wszystkie psy, ale masz tylko jednego psa, który nazywa się Molly. Jest bardzo miłym psem i bardzo ja kochasz."

Pomóż dziecku zaakceptować odpowiedzialność.

Gdy prosisz dziecko, by wykonało jakąś żmudną pracę, jak na przykład sprzątnięcie zabawek w pokoju, może ono próbować użyć kłamstwa, by wymigać się od obowiązku. Może na przykład oświadczyć, że już to zrobiło. Gdy powiesz: "Bardzo się cieszę, że zrobiłeś to o co cię prosiłam. Pójdę zobaczyć jak ładnie ci to poszło", a w odpowiedzi usłyszysz: "Nie mamo, jeszcze nie" możesz być pewna, że dziecko nie spełniło prośby. Sprawdź to! Jeśli odkryjesz, że maluch kłamał, powiedz: "Przykro mi, że mnie okłamałeś mówiąc, że zrobiłeś to o co cię prosiłam. Wiem, że nie chciało ci się chować wszystkich zabawek i nie chciałeś bym była rozczarowana, ale bardzo ważne jest, byś robił to o co cię proszę i byś mówił prawdę. Teraz czas na sprzątanie. Ty pozbierasz zabawki, a ja popatrzę."

Ćwiczcie mówienie prawdy.

Gdy dziecko kłamie, daje ci przez to znać, że musi poćwiczyć mówienie prawdy. Powiedz: "Przykro mi, że nie powiedziałeś mi prawdy gdy zapytałam, czy wyłączyłeś telewizor. Poćwiczymy mówienie prawdy. Powtórz teraz: "Tak mamo, wyłączę telewizor gdy skończy się ta kreskówka. " Spróbujmy."

Razem z dzieckiem wymyślajcie historyjki.

Aby pomóc dziecku zrozumieć różnice pomiędzy prawdą i fikcją, przeznaczcie trochę czasu na wymyślanie historyjek. Następnie skontrastuj je z rzeczywistością momentu, w którym dziecko ma opowiedzieć prawdziwą historię. Gdy maluch powie ci coś, o czy wiesz, że nie jest prawdziwe, powiedz: "To bardzo interesująca wymyślona historia, ale teraz powiedz mi co naprawdę się wydarzyło."

Jak nie należy postępować

Nie sprawdzaj szczerości dziecka.

Jeśli wiesz, że dziecko zrobiło coś złego, zadawanie mu pytań na które już znasz odpowiedź zmusza je do dylematu: powiedzić prawdę i zostać ukaranym, czy skłamać i być może uratować swoją skórę. Nie karz mu wybierać.

Nie karz.

Gdy złapiesz dziecko na mijaniu się z prawdą, aby uniknąć konsekwencji, nie karz go za to. Zamiast tego naucz je, jak należy akceptować odpowiedzialność za popełnienie błedu i rozwiązać spowodowany przez to problem. Na przykład powiedz: "Przykro mi, że ślady kredki zostały na ścianie. Musimy się teraz nauczyć jak zadbać o ściany. Weźmiemy środki do mycia i zaczniemy sprzątać. Ja wezmę płyn, a ty papierowe ręczniki. Widzisz? Powiedzenie mi prawdy pomoże nam rozwiązać problem."

Nie kłam.

Unikaj przesady lub zmyślania historii, aby zaimponować innym, uniknąć konsekwencji, albo niechcianych obowiązków.

Nie reaguj przesadnie.

Nawet jeśli sto razy już powiedziałaś sobie, że nie będziesz tolerować kłamczuchów, przesadna reakcja z twojej strony w obliczu kłamstwa, jedynie zmusza dziecko do daleszego mijania się z prawdą, aby uniknąć twojego gniewu.

Nie klasyfikuj dziecka jako "kłamczucha".

Nie czyń kłamania samospełniającą się przepowiednią. Dziecko, które nazywa się "kłamczuchem" uwierzy, że to co robi składa się na to, kim jest. To nieprawda. Może nie akceptujesz jego zachowania, ale zawsze przecież będziesz go bezwarunkowo kochać.

Nie odbieraj kłamstwa osobiście.

Mały Danny nie mówi ci przesadzonej wersji tego, co zdarzyło się rano w przedszkolu, tylko po to by doprowadzić cię do pasji. Może się zdarzyć, że uwierzył w to, iż wąż, który mieszka w terrarium w sali zabaw wyszedł z akwarium dlatego, bo bardzo obawiał się, że cos takiego mogło się wydarzyć. Wysłuchaj historii i powiedz: "To bardzo interesująca historia, kochanie. Jestem pewna, że byłoby to bardzo przerażające, gdyby wąż uciekł z terrarium. Czy chcesz żebym porozmawiała z panią Laurą o trzymaniu węża w ściśle zamkniętejk klatce?"