Ponad czterdzieści lat badań behawioralnych i doświadczenie, pochodzące z teorii i praktyki podczas współpracy z tysiącami rodzin nauczyło nas, że z powdów praktycznych jak też filozoficznych ważne jest osobne traktowanie dziecka i jego zchowania podczas rozwiązywania problemów wychowawczych. Nazywanie "bałaganiarzem" dziecka, które nie sprząta po sobie zabawek nie spowoduje, że dziecko zacznie zachowywać się porządnie i zabawki pozbiera. Może jedynie przyczynić się do wypracowania w dziecku niezdrowego samopostrzegania, a nawet stać się samo spełniającą sie przepowiednią. Najlepiej będzie dla poczucia własnej wartości twojego dzicka, gdy skoncentrujecie się na konkretnych , konstruktywnych sposobach zmiany jego zachowania. Oto nasze ABC, bazujące na tej zasadzie:

Określ konkretne zachowanie, które chcesz  u dziecka zmienić.  

Jeśli skupisz się na konkretach raczej niż na rzeczach abstrakcyjnych, łatwiej bedzie coś w tym kierunku uczynić. Na przykład nie mów dziecku, że powinno być porządne-lepiej wyjaśnij, że chcesz, by pozbierało klocki zanim wyjdzie się bawić.

Chwal dobre zachowanie swojego dziecka. 

Nie chwal samego dziecka, a raczej to co robi. Na przykład zamiast mówić: 'Jesteś grzeczną dziewczynką, bo tak ładnie zjadłaś" powiedz: " jak to miło, że tak ładnie zjadłaś!". Skup swoje pochwały i nagany na zachowaniu twojego dziecka, ponieważ właśnie na nie chcesz wpływać.

Chwal dziecko tak długo, jak wymaga tego nowe wyuczone zachowanie. 

Chwalenie dziecka za dobre zachowanie w danych sytuacjach przypomina mu o twoich oczekiwaniach i wprowadza odpowiedni model zachowania. Chwalenie motywuje malucha do dalszego zachowywania się w ten sposób.

Unikaj konfliktów z dziećmi. 

Używając techniki takiej jak robienie rzeczy na czas, gdy na przykład chcesz, by dzieci nie guzdrały się z pójściem spać, pomoże zmniejszyć konflikt pomiędzy dziećmi i rodzicami, ponieważ odpowiedzialność należy w taki wypadku do przedmiotu  neutralnego jakim jest stoper.

Bądź w pobliżu. 

Nie oznacza to, że rodzice muszą być ze swoimi dziećmi przez cały zcas, jednak trzeba pamiętać, że dzieci potrzebują mniej lub więcej nieustannego nadzoru. Jeśli rodzice nie zwracają na nie wystarczającej uwagi, wiele problemów wychowawczych pozostaje bniezauważonych i nieskorygowanych.

Nie zachowuj się jak historyk. 

Złe zachowanie pozostaw historii i nie przypominaj go dziecku. Jeśli maluch popełni błąd, nieustanne wypominanie będzie prowadzić  jedynie do niezadowolenia, uraz wzmoże prawdopodobieństwo złego zachowania. Co się stało to się nie odstanie. Praca nad lepszą przyszłością ma o wiele więcej sensu niż roztrząsanie przesłości. Wypominanie dzieciom ich dawnych błędów przypomina im czego nie należy robić-za to nie daje modelu właściwego postępowania.